Doelstelling

Onbekend is onbemind. Door het psychiatrisch ziekenhuis regelmatig als trefcentrum open te stellen voor geïnteresseerden in kunst en muziek tracht Sint-Annendael maatschappelijk drempelverlagend te werken t.a.v. psychiatrie en geestelijke gezondheidszorg. Kunstenaars zijn bij uitstek mensen die de grenzen van de gevoelswereld verkennen. De diepe vreugde en donkere gevoelens die in het bijzonder een cyclische ziekte zoals manisch-depressiviteit kenmerken zijn sterke emoties die ook in kunstwerken terug te vinden zijn. Als kunst- of muziekliefhebber verenigd vallen de grenzen tussen mensen, psychisch ziek of niet, sneller weg. En een informele kennismaking met een psychiatrisch ziekenhuis corrigeert het beeld van een somber totaalinstituut waar mensen gedurende zeer lange tijd verblijven. Wisselende tentoonstellingen, vaak gekoppeld aan de concerten, nodigen mensen uit de drempel van het ziekenhuis te overschrijden.

Psychiatrie : het laatste taboe. Niemand is immuun.

Geestelijke gezondheid is een kostbaar goed. Voor de ongeveer 25% van de bevolking die leiden aan een psychiatrische problematiek is dit kostbaar goed helaas niet weggelegd. Wanneer het fragiele evenwicht tussen draagkracht en draaglast ondermijnd wordt door moeilijke levensperioden, spanningen, erfelijke belasting of ingrijpende levenservaringen blijken mensen soms voor korte of langere tijd onderuit te gaan.
Niemand is immuun voor psychische ziektebeelden. Iedereen kent in eigen familie- of vriendenkring wel iemand die kampt met depressie, angststoornissen, dementie ?
Een psychiatrische aandoening is er een als een ander. Soms onschuldig en van snel voorbijgaande aard. De steun van vrienden, buren, collega's of familie kan dan wonderen doen. Soms ernstig en langdurig, soms ongeneeslijk of levensbedreigend door suïcidedreiging. Een snelle en correcte diagnose, medische hulp en goede therapeutische ondersteuning zijn dan aangewezen.
Het taboe dat nog steeds op geestesziekten rust houdt mensen soms tegen om tijdig hulp te zoeken. Over psychiatrische patiënten bestaan helaas nog tal van vooroordelen en de kennis rond hun problematiek is zeer gering. Familieleden voelen zich vaak ongerust of schuldig om wat hun familielid overkomt. Vooroordelen van de omgeving komen hier nog bovenop. De ziekte wordt toegedekt en de familie plooit zich beschaamd terug op zichzelf. Een korte hospitalisatie leidt dan tot onnodige trauma's en labeling.
Mensen vergeten alleen dat een psychische ziekte vaak een tijdelijke toestand is die met succes behandeld kan worden. Andere, ongeneeslijke, psychische ziektes zijn dankzij de medische en wetenschappelijke evolutie, verbeterde medicatie en therapie goed te controleren. Opname in een psychiatrisch ziekenhuis wordt meer en meer beperkt tot korte periodes, waarna therapeutische begeleiding, al dan niet, ambulant kan verder gezet worden.
Het beeld dat over psychiatrie leeft in de maatschappij volgt deze spectaculaire evolutie binnen de geestelijke gezondheidszorg spijtig genoeg nog niet.
Niemand treft schuld aan ziekte. Schaamte is onnodig. Gezien het grote aantal mensen dat getroffen wordt door psychisch lijden, patiënten en hun omgeving, wordt het hoog tijd dat het taboe doorbroken wordt. Sensibiliseren is noodzakelijk en voorkomt onnodig veel leed.